دور از آن شوق غبار گرفته­ی کودکی، که دفترچه نوروزی آغازش بود و پایانش، این بار همه شوقم از نوروز در حد جلو کشیدن ساعت ماند. دیرگاهی است عادت کرده­ام به این چنین حالی، حالی که نه شادیش آن­گونه است که فریاد بلند کند و نه غمش.

در این بازار گرم میهن­پرستی، اذعان می­کنم کوچک­ترین حسی نسبت به آن­چه گذشتگان برای چنین حالی برایم ترسیم کرده­اند، ندارم. خود نیک می­دانم، از آن دست احوالیست که منتقد به غایت دارد، گریزم نیست چه کنم؟!

اگرچه یقین دارم چرخش عقربه ساعت و عبورش از ساعت 30/9 صبح روز اول فروردین (دریغ از دانستن زمان دقیق تحویل سال سه ساعت قبل و سه ساعت بعدش خواب بودم!!) به تنهایی نمی­تواند حال را دگرگون نماید، خاصه آن­که از یکی دگر طلبش کنیم. اما امیدوارم همین میزان اراده­ای را که باورمندان چنین قراردادهایی در این گونه ساعات می­یابند، به کارشان آید و سالشان را آن­گونه رقم زنند که خود می­خواهندش. باشد که برآیند همه این خواهش­ها محلی گردد برای آسودگی.

خواهی نخواهی این نیز پیام نوروزی و آغاز سال است دیگر. باشد که من نیز این­گونه رنگ قافله به خود گیرم.

پی­نوشت:

• نوروز اگر بهانه­ای است برای شادی، خواستنی است و ستودنی و ذات کامجوی انسان گستره جغرافیایی نوروز، نگهش می­دارد. بر این پندارم که ماندگاری نوروز نیز بدین جهت بوده است. لذا کوبیدن بر طبل پاسداشت چنین مراسمی به بهانه حفظ سنن ملی و باستانی و این دست تعبیرات، به رای من شادی را معنای کج می­بخشد.
•  آن­چه آمد بیان احوال شخصی من از نوروز 1387 بود، نه به گذشته و نه به آینده نوروزهای خود نیز تعمیمش نمی­دهم، چه رسد به این­که آن را نسخه بپیچم برای دیگران.
• در این وادی که نمی­گذارندمان شادی نوروز را نفس کشیم، سخن گفتن از آن جنس که منش گفتم شاید که درست نباشد و آب به آسیاب دشمن ریزد. زین رو علی­الحساب، موافق چنین آیینی حتی به شکل فرمالیته­اش نیز هستم، باشد که تا گاهی که مجال شادی بُود عمرش دراز ماند. غرض ذکر حال بود و دیگر هیچ.