به وجدان بیدار هموطنانمان؛
به دنبال کودتای آشکار 22 خرداد، چند ماهی است خشونت دستگاه حاکم بر کشورمان چهره عریان نموده و بیش از پیش با هر آن چه ندای حق طلبی است به شدت برخورد می کند. در این راستا آنانی که بی باکانه چنین رفتاری را نپذیرفته و داد بیداد حاکمان را سر داده اند و به گوش عالمیان رسانده اند، بیش از دیگران مورد عنایت دستگاه امنیتی قرار گرفته اند و هزینه داده اند. از جمله نهادهایی که از نخستین روزهای کودتای 22 خرداد تا کنون همپای موج سبز ملت ایران در تکاپوی مبارزه با استبداد عنان گسیخته بوده، سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) است. عملکرد شجاعانه اعضای این سازمان در افشای کودتاگران، دستگاه امنیتی را چنان آزرده است که تا کنون 10 تن از عزیزترین فرزندان ایران که افتخار حضور در سازمان ادوار تحکیم را دارا می باشند، زندانی شده اند و همچنان نیز برخلاف قوانین جاری، بدون برخورداری از حقوق اولیه متهمین در بازداشت به سر می برند.
اعضای شعبه کرمانشاه سازمان ادوار تحکیم وحدت، با تاکید بر پی گیری اهداف والای سازمان متبوعشان در احقاق حقوق ملت ایران و مبارزه در جهت آزادی و حقوق بشر، وهم دستگاه امنیت را مبنی بر انفعال سازمان ادوار در نتیجه برخوردهایی این چنین، واهی پنداشته و نسبت به عواقب ادامه بازداشت اعضای این سازمان و دیگر زندانیان سیاسی کشور هشدار داده و خواستار آزادی همگی آنان هستند. اعضای این شعبه با محکومیت حکم 8 سال زندان برای عبدالله مؤمنی، سخنگوی سازمان ادوار، خواستار آزادی بلادرنگ وی و نیز دکتر احمد زیدآبادی، دبیرکل، حسن اسدی زیدآبادی، مسئول کمیته حقوق بشر، محمد صادقی، مسئول کمیته شعب، موسی ساکت و کوهزاد اسماعیلی، مسئول شعبات آدربایجان و گیلان، نفیسه زارع کهن، حجت شریفی و همچنین فریدون رازیانی، عضو شعبه کرمانشاه سازمان ادوار، می باشند.
امروز ۶ فوریه است. یونیسف این روز را روز جهانی کارزار علیه ناقص سازی زنان (ختنه) نامیده است. این مناسبت را امسال و چند هفته ای است که فهمیده ام٬ آن هم از پی دغدغه ای که ۲ سال پیش همراهم شد. بسیار جلوتر از بسیاری فقط ۲ سال از عمر این آگاهی تلخ من می گذرد. آگاهی از این که یکی از بدوی ترین و وحشیانه ترین رسوم بشری همین جا بیخ گوش من هنوز نیز جاریست و روا. آری من نیز به مانند بسیاری دیگر که از قضا سرشان بوی قرمه سبزی می دهد و سر و گوش می جنبانند اینجا و آنجا٬ نمی دانستم که فرهنگم میراث دار چنین خفتی است٬ چه رسد به انبوه مردمانی که سر به لاک خود دارند و زندگی می گذرانند.
القصه از پی آگاهی مسئولیت می باید٬ از این رو کارزاری را آغازیده ایم از برای مبارزه با چنین ننگی. آغاز راهیم هنوز٬ پیشتر رویم بیشتر خواهمش پرداخت.
پی نوشت۱: این کارزار در ادامه فعالیت کمیته علیه خشونتهای ناموسی ایجاد گردیده است (اینجا).
پی نوشت ۲: تیغ تیز سنت بر زنانگی زنان٬ مطلبی از گلاله بهرامی (اینجا)
پی نوشت ۳: مصاحبه سایت تعییر برای برابری با پروین ذبیحی در این زمینه (اینجا)
می اندیشم، چرا که بزرگی انسان برایم قدرت انتخابش است؛ انتخاب پی آگاهی می آید و آگاهی پی دانستن؛ دانستن پی تردید و تردید پی اندیشه.
آینده ام آن است که اینکم را قدر دانم و چنین است که تاکنون حسرت گذشته نخورده ام آن قدر که وامدار آینده باشم.
شعفم آن گاهی است که عقب را بنگرم و ببینم این است راهی که من، به انتخاب خود، پیمودم. خارها اگر پایم آزرد و تنه ها اگر زدندم رهروان دیگر و باد و طوفان اگر سرم خم کرد، شوق آن دارم اما که ننشستم و راه پیمودم. شاید که سرمنزل نیافتم چه آن که نداشتمش هیچ گاه، آنم بس که رهرو بودم.
